RIEKSTER

Als mijn keelontsteking eruit zou zien zoals op het plaatje bij Wikipedia, was ik een blij mens geweest.
Vergeleken met de rode vulkanen achter in mijn keel, doet dat plaatje mij aan als een oergezonde Hollandse mond.
Zelfs de smurfen praten me teveel.

Hij trok de ene lap over de andere heen.
Hij deed zijn kleren aan.
Hij stopte een staaf in zijn mond met smurrie erop
en hij poetste zijn tanden.
Nog een lap, en wat stukken stof.
Klaar was hij. Om naar buiten te gaan.

In de lucht knisperde de sneeuw.
Zijn voeten bleven er achter.
Zijn hoofd ving een straal,
het zonlicht viel op zijn kop.
Braaf bleef hij voor een poppetje
met een groen lampje staan.
Toen hij rood werd
wandelde hij van stenen naar stenen
over een straat
met machines erop.
Daar hield het op.

“Visum, verklaringen van de gemeenten, verklaringen van ministeries, bank verklaringen, pasfoto’s, plat worden gespoten tegen allemaal enge ziektes, klamboe en slaapzak, tassen, anti-mug, EHBO-set, lenzen, bril, medicijnen nog veel en veel meer!! Op deze web-log willen we jullie op de hoogte houden van alles wat wij meemaken in de jaren dat we in (…..) wonen.”

Ja.
En dit soort dingen weten we, weten we, weten we, en weten we.
En nog meer weten we….
inmiddels wel.

Na twee uur proberen besluit ik maar dat het niet gaat lukken, vannacht. De buren hebben een muziekje aan staan, en het is niet hard, maar de nummers zijn voor de hand liggend. Ik wacht de liedjes af, benieuwd wat er straks komt.
In de tussentijd staar ik naar het plafond.
Met mijn voeten tast ik het formaat af van het eenpersoons matras. Het is niet al te breed, ook in je eentje.
Het kussen is zacht en ligt dubbelgevouwen onder mijn hoofd.
Dat wist ik al.
De nacht is langer dan de dag.

Ieder nieuws dat haar liefde gaf
omarmde ze met beide armen.
De wereld verging,
en draaide door,
zonder dat zij het zag.
Dit keer zou ze vlammen.
Dit nieuws bleef,
en was verwarmend.
Ze stond ervoor
en in de weg.
Dat was jammer.

Zoals het ooit niet verder kon,
zo zou het zijn.
Dagen en jaren zei ze nee tegen het gevoel dat een ondergaande zon,
mooi kon zijn.
Of bakken met regen doordeweeks.
Ze liep weg bij elk woord of een zin die kon wijzen op een kans
van een lach op haar mond
zonder dat ze eraan dacht.
Ze wist zeker
dat ze haar beste tijd had gehad.
Tot haar rechterarm gestrekt was
en een vinger naar de lucht wees,
in een discotheek.