Zoals het ooit niet verder kon,
zo zou het zijn.
Dagen en jaren zei ze nee tegen het gevoel dat een ondergaande zon,
mooi kon zijn.
Of bakken met regen doordeweeks.
Ze liep weg bij elk woord of een zin die kon wijzen op een kans
van een lach op haar mond
zonder dat ze eraan dacht.
Ze wist zeker
dat ze haar beste tijd had gehad.
Tot haar rechterarm gestrekt was
en een vinger naar de lucht wees,
in een discotheek.