Na twee uur proberen besluit ik maar dat het niet gaat lukken, vannacht. De buren hebben een muziekje aan staan, en het is niet hard, maar de nummers zijn voor de hand liggend. Ik wacht de liedjes af, benieuwd wat er straks komt.
In de tussentijd staar ik naar het plafond.
Met mijn voeten tast ik het formaat af van het eenpersoons matras. Het is niet al te breed, ook in je eentje.
Het kussen is zacht en ligt dubbelgevouwen onder mijn hoofd.
Dat wist ik al.
De nacht is langer dan de dag.