RIEKSTER

Riekster is een nogal eigenwijs type dat zelf het idee heeft dat ze een goed overzicht heeft op haar leven. Op haar motivaties, gedachten, dromen, en daar waar ze naartoe wil.
Dat het niet altijd gaat zoals ze het wil, doet daar niets aan af. Dromen blijven, en is het niet linksom, dan is het toch linksom. Denkt Riekster.

Tot bleek dat het ook rechtsom kon.

In mijn woonkamer staat een oude, houten lessenaar. Met een klein laatje onder het blad, en een rieten stoel die er tegen aangeschoven staat. Op de stoel ligt een verdroogde bos rozen. Op het blad staat een oude telefoon. Zo-eentje waarop je met je wijsvinger de nummers draait.
Ik heb er nooit aan gezeten. Hoewel de les me vaak is gelezen. De boodschap kwam vaak niet aan.

Nu zou ik zeggen dat ik beter weet.
Maar dat is niet waar.
Geleerde lessen, zal ik niet vooraf lezen.

Het is slechts dat tijd,
tijd,
je leert om bergen,
net als dalen,
met rechte rug te betreden.
En waar je ook staat,
ook halverwege,
het uitzicht
voor je is.
En nooit de terugweg vraagt.

Zou ‘t vandaag niet regenen?

Ik snáp natuurlijk wel dat die mensen op mijn werk er niks aan kunnen doen dat ze in een straat wonen die de achternaam van mijn ex draagt. En dat die ander dezelfde voornaam heeft, en weer een ander dezelfde voornaam als de nieuwe lief van mijn ex, en dat de dj er niks aan kan doen dat hij op de radio net dat gevoelige liedje draait.
Ik zou minder commerciële ‘ons’-liedjes kunnen kiezen, dat zou ik kunnen doen.

Het is ook niet dat ik er niet meer door functioneren kan.
Het is niet dat ik moet huilen.
Of dat die mensen dat niet mogen.
Ofzo.

Maar het is godsirritant.

….was het een beetje gek om te beginnen over de geaardheid van bepaalde zekere personen.

Maar ik dacht het wel.

Ik hoor hem door de telefoon frapant voor zich uit kijken. Ik hoor het gewoon. ‘Wat?’
‘Wat, wat?’ Vraag ik terug.
‘Leiden is ellende? Lijden is ellende? Welke leiden, wat lijden? wat een fantastische zin zeg jij daar.’
‘Wenen is lachen.’
‘HAHAHA. Leiden is ellende.’
‘Wenen is lachen.’