‘Hallo.’
‘Hallo.’
‘Je moet me even helpen. Welke…?’
‘Nummer vijf.’
‘Nummertje vijf. Vijftien euro, zo, zo, dat heb je vaker gedaan.’
‘Ja, hoezo?’
‘De meeste mensen zitten er meestal een paar cent overheen. Keurig!’
Ik haal de pas door de automaat en ik toets mijn pincode in.
Ik glimlach.
Van dit soort complimenten moet je het hebben op sommige dagen.
Ze keek uit het raam
naar het lege pad.
Er was niemand,
maar hij had nooit gezegd
dat hij wegging.
Het regende niet,
de zon scheen niet,
het waaide niet,
misschien een beetje.
Het was een doodgewone dag.
Behalve dat hij wegging. Al weg was.
Ze was iemand
die graag geweten had,
of er tussen weggaan
en weg zijn
verschil zat.
Hoewel ik me had voorgenomen uitermate kalm te blijven, spurtte ik vanmiddag om kwart over vijf plotseling toch naar de Etos. Nieuwe mascara, nieuwe haarspulletjes, gezichtsmasker, foundation, mijn eerste compact powder matt teint 2, 3, 4 en 5 met donsje en spiegeltje, vitaminepillen, wallenzalf, iets van Maybelline en een voetenbad.
Dat voetenbad was een cadeautje, want dat heb je niet nodig als er een fotograaf voor je gezicht komt.
Morgen.
Morgen komt er een fotograaf van een blad.
Ja niet alleen een foto hoor, ook met tekst enzo.
En een interfjieuw!
Mijn binnenkant in woord, mijn buitenkant in beeld. Riekster! in een blad!
Zal ik deze attitude aannemen?
‘Riekster?’ Een hoofd buigt zich om de post van de deur van de wachtkamer.
Ik kijk op. Oh, nee. Oh, nee. Oh nee oh nee oh nee. Dit Is Wat Niemand Wil. Dit is wat niemand wil, maar het gebeurt wel. Ik kom achter de krant vandaan. ‘Oh, hoi!’ Ik duik weer achter de krant.
‘Goh zeg, dat we elkaar nou hier tegenkomen!’
‘Ja, nou he!’ Veins ik enthousiasme. Mijn hoofd is rood. Ik kijk naar de klok. Nog zeker zeven minuten. Paniek maakt zich in rap tempo van mij meester.
‘Kom jij ook voor uh…’ ze wijst met haar hoofd naar een lichtroze deur.
‘Nee, nee, ik, ik kom voor uh, de andere dokter.’ Ik glimlach. Ik knik naar een witte deur. ‘Die.’ Ik vouw de krant een beetje uit.
Ze kijkt om, naar de witte gesloten deur. ‘Oh, oké. Ennuh, is dat hetzelfde als mijn dokter?’ Ze knipoogt.
Alsof we nu ineens vrienden zijn.
‘Nee, dat is een andere.’ Ik vouw de krant nog een beetje uit.
‘Oh.’
Dan komt haar hele lijf tevoorschijn, wandelt ze de wachtkamer in en gaat ze naast me zitten.
Ik kijk naar de krant. Ik wou dat ik een snor, een hoed en een zonnebril had.
Of hij het nou halen
of brengen zou.
Of hij het nou vragen
of zeggen zou,
of hij nou zou wachten,
of doen.
Hij wilde weten of het beter was,
beter,
beter,
of anders
beter was.
Dankjewel, Wenz.
You only know what I want you to
I know everything you don’t want me to
your mouth is poison your mouth is wine
you think your dreams are the same as mine
I don’t love you but I always will
I always will
I wish you’d hold me when I turn my back
well the less I give the more I get back
your hands can heal, your hands can bruise
I don’t have a choice, but I’d still choose you
I don’t love you but I always will
I don’t love you but I always will
I always will