‘Dan poep je zeker ook niet, als een mens?’ Hij trok aan de deur maar de sleutel draaide niet. Ze zette haar voet vast op de deurmat. Na een hoop getrek en gesjor naar de verkeerde kant, stonden ze binnen.
Aan tafel of op de bank. Allebei was fijn. Ze konden niet kiezen.
Hij lachte op een verkeerd moment. Zij praatte door de muziek op de laptop.
Ze waren er allemaal nog niet zo aan gewend.
‘Ik poep hele zinnen.’
Op de deurmat
Women in control – Ter info
Hoppa.
Tien bekende Nederlandse vrouwen zetten zich dit najaar in voor Microkrediet voor Moeders: Carice van Houten, Daphne Bunskoek, Ellen ten Damme, Sophie Hilbrand, Hanna Verboom, Marlies Dekkers, Monique Klemann, Tatum Dagelet, Elle van Rijn en Sunny Bergman maken ieder een fotodrieluik voor de campagne Women in Control.
De kunstwerken worden van 4 t/m 15 oktober tentoongesteld in Hotel Arena in Amsterdam.
Op 16 oktober worden ze onder leiding van een veilingmeester van veilinghuis Christie’s geveild. De opbrengst komt helemaal ten goede aan Microkrediet voor Moeders. Na de veiling barst er een feest los in Hotel Arena waarbij iedereen welkom is. Een groot deel van de opbrengst van het feest gaat ook naar Microkrediet voor Moeders.
Dit nieuws kwam op Nu.nl, in RTL Boulevard en De Wereld draait door.
Jezelf vinden
‘In je eentje dan’, de jongen kijkt me aan alsof hij een wereldwonder heeft ontdekt dat iedereen moet ervaren. Zijn gekopieerde blauwe shirt maakt zijn gezonde kop extra bruin. Hij heeft nogal wat meegemaakt, de afgelopen maanden. Van Thailand naar Cambodja naar Laos en Vietnam. Een hele reis. Dagen had hij uit ramen van bussen getuurd en geslenterd door ontelbare straten. Geglimlacht naar een oude man. Geslapen in een stapelbed en de nachttrein genomen waar het kon.
Nieuwe vrienden. Lokale bevolking, lopen, cola en chips in de brandende zon.
Van juni tot september. En hij heeft zichzelf gevonden.
Knap.
Ik reken ons bier af, loop naar buiten en zet een pas op de plaats. Ik bel een vriend en zeg dat ik me rot voel. Hij troost me. Thuis kruip ik in bed. De muren komen op me af en ze raken me. Beng.
Ik voel dat ik er ben.
Life is life
In een boek dat ik ooit kocht, portretteert een Chinese fotograaf zijn ouders. Hij laat zien hoe ze aten, sliepen, ruzieden en speelden met hun kleinkind.
Op een foto staat hun vakantie; een dagje naar Beijing. Op een andere het spelen van Mahjong, het koken van de rijst en de kou waar ze elke winter mee te maken kregen.
Je ziet ze een liedje zingen. Om zichzelf af te leiden van de gure wind.
Zijn moeder, zijn vader.
Gewone dingen.
Hoelland
‘Waaroem?’
‘Oemdath vertrekken…’, de een sprak nog belabberder Nederlands dan de ander. Toch droegen ze beide een geel hesje en waren ze aan het werk voor de NS. En ze verstonden elkaars Nederlands. Ik verstond ze niet. Nou vooruit, amper. Misschien stond de wind verkeerd.
We stonden op een roltrap. Dat scheelt ook. Dan kun je mensen soms net niet verstaan.
Ik denk dat ze heus hun best deden. En waren geslaagd voor hun examen. Of niet.
Ze verstonden elkaar.
Misschien was een van hun wel arts. En de ander vuilnisman. Waar ze vandaan kwamen.
Maakt ook niet uit.
Ze waren in elk geval een stuk beter te pruimen dan de ballen achter me. Vierentwintig en de bedrijfsvoering willen veranderen.