In een boek dat ik ooit kocht, portretteert een Chinese fotograaf zijn ouders. Hij laat zien hoe ze aten, sliepen, ruzieden en speelden met hun kleinkind.
Op een foto staat hun vakantie; een dagje naar Beijing. Op een andere het spelen van Mahjong, het koken van de rijst en de kou waar ze elke winter mee te maken kregen.
Je ziet ze een liedje zingen. Om zichzelf af te leiden van de gure wind.
Zijn moeder, zijn vader.
Gewone dingen.