‘Ik heb er ook al een paar ringetjes bijgedaan, maar ik weet niet of’….(onverstaanbaar).
Ik heb nog geen bh aan en met mijn capuchontrui hang ik met mijn hoofd over de reling af te luisteren of de monteurs wel weten waar ze mee bezig zijn. Ik zou nog graag een keertje warm douchen in mijn eigen huis deze week.
Ruud. Die moet Hassan hebben, maar Ruud verstaat hem niet. We hebben slecht bereik, bij onze CV. Hassan heeft nog wel een pomp liggen in een kastje. En Ruud moet die komen brengen, ‘want deze mensen hebben al vijf dagen geen water’. Zes Hassan, zes dagen.
De stagiair die met Hassan mee is -en waarschijnlijk ook Hassan heet- krabt zich op zijn hoofd. Ik hoor het vanaf de reling. Problemen ja. Hij hangt besluiteloos tegen de muur, denk ik zo.
Ik moest maar ‘s naar beneden een kijkje nemen.
Ik vraag of ze koffie willen, of thee.
Ze hoeven niks. Ze willen alleen net als ik, een pomp. En een plensje warm water.
Douchen en pompen
Kikker en ik
Om het leven overzichtelijk te houden heeft de stad drie festivals tegelijkertijd georganiseerd en omdat we nu niet meer weten wat we moeten doen, ploffen we neer in het gras bij de ijscocaravan. Een gele. Je kunt er ook bananen kopen, en smoothies en een tosti voor 2,75. Die nemen we niet. De rockstar komt langs in een groene auto met het raam open. Met je krullen en je gitaar en versterkertje kun je tenslotte niet op je fiets.
Kikker en rockstar gaan.
Ze draaien muziek.
Ik wil het leven over me heen laten komen. En met mijn hoofd in het gras besluit ik dat we die schapenwolkjes vandaag wel hebben verdiend.
Warme zomeravonden
‘ ‘t Kon wel ‘s de laatste zijn’ zei ik zelf.
‘Ja ja ja ja…..’ Hou je mond. Dacht ik. Het glas is halfvol en vroeger was alles beter. M’n, m’n, m’n piep ermee.
De laatste.
Iets anders.
Terwijl ik al in de wc met de broek op mijn enkels sta gaat de bel. Eerst plassen of eerst opendoen. Het is al na tienen dus ik verwacht niet dat het onverwachte bezoek lang zal wachten. Misschien slaap ik al. Dan is het een onbekende. Ik slaap nooit vlak na tienen.
Ik heb het vaak. Mijn broek op de enkels. De bel gaat nooit tenslotte. Niet onverwacht.
Dat wel.
Iets anders.
Met de lovedoctor is het altijd warme zomeravonden. Altijd. En als het winter is, dan is het ook warme zomeravonden. Heel gemakkelijk. Zo doen wij dat. Of we nou witte of rode wijn drinken, geen lovedoctor die zich daar druk over maakt.
Zo gaan die dingen.
Uitzicht
In de voordeur zitten sleutels die ze voor mij heeft achtergelaten. Dan kan ik er straks weer in.
Het raam staat open, de deur naar het dakterras ook. De zon laat de stad weten dat het ochtend is. Een duif staat op de rand van een plantenbak en wenst me een goedemorgen. Ik knik terug. ‘Hallo’, ontsnapt er uit mijn mond. Ik glimlach. De duif snapt het.
Voor het bed waarin ik vannacht heb geslapen, moeten ze zeker achtduizend Euro hebben betaald.
Aan een houten eettafel eet ik een boterham met kaas.
De inspiratie ligt hier voor het oprapen.
Hemels. Om nooit meer weg te gaan.
Je moet hier een beetje nadenken.
En Annie Lennox draaien.
Zinloze dingen
De VPRO heeft mij een backstagepas toegestuurd.
Wat kun je ermee? Welnu.
‘De pas is vierledig voordelig bij allerlei meer en minder culturele evenementen.’
‘Voordeel 2: Soms zijn er aanbiedingen als twee toegangskaarten voor de prijs van een.
Voordeel 4: Tijdens bepaalde evenementen is uw Backstagepas goed voor een cadeautje, een glas wijn, een kop koffie.
Samenvattend: de Backstagepas maakt cultuur weliswaar minder duur, maar niet minder exclusief. U bent dus een bevoorrecht mens.’
Bedankt. Weg ermee!
Zinloze gedachten
Ik heb al 12 sigaretten op en ik ga dadelijk nog een kopje koffie kopen.