‘In je eentje dan’, de jongen kijkt me aan alsof hij een wereldwonder heeft ontdekt dat iedereen moet ervaren. Zijn gekopieerde blauwe shirt maakt zijn gezonde kop extra bruin. Hij heeft nogal wat meegemaakt, de afgelopen maanden. Van Thailand naar Cambodja naar Laos en Vietnam. Een hele reis. Dagen had hij uit ramen van bussen getuurd en geslenterd door ontelbare straten. Geglimlacht naar een oude man. Geslapen in een stapelbed en de nachttrein genomen waar het kon.
Nieuwe vrienden. Lokale bevolking, lopen, cola en chips in de brandende zon.
Van juni tot september. En hij heeft zichzelf gevonden.
Knap.
Ik reken ons bier af, loop naar buiten en zet een pas op de plaats. Ik bel een vriend en zeg dat ik me rot voel. Hij troost me. Thuis kruip ik in bed. De muren komen op me af en ze raken me. Beng.
Ik voel dat ik er ben.