RIEKSTER

Het was de liefde van hiernaast die de mooiste was.
Het liep, het leefde, het straalde
het rende zelfs,
het sprankelde en het had geen einde
maar wel een start
en een onderweg die
altijd
Rome haalde.
Hoe dan ook.

Want Rome over een hobbelweg,
met ANWB,
infuus en spijkerbed voor twee
is ook Rome halen.
De stad van wat ooit was.

Zuurstof voor nog een stap op een oude trap
die bijna door haar voegen zakt,
er valt nog wel wat uit te halen.
Er valt nog wel,
er valt
er valt nog wel wat gras tussen het stof
en stenen
weg te halen.
Rome ooit.
Want Rome gaat nooit dood.

Ach… daar ging ze weer.
Ach… daar was ze weer.
Hai…
Ach…de onstopbare kracht.
*Zucht*

Ze had het opgepakt,
tot een rommelig hoopje gebonden
en in een kast gelegd
die nooit open kon.

Daar lag het te wachten
op tijd waarvan het dacht
dat die nooit kwam.
Nooit ooit.

Nu
ging de deur open.

De deur was open
maar het slot niet geforceerd.
Buiten wachtte lucht
in een ruimte
die het juiste ritme had.

Het kwam overeind
en boog zich
licht
naar fris dat vroeger stoffig was.
Het boog in de wind.

De kift ging,
het gewicht was weg.
Alles wat krom was
lag nu recht.

J schrijft: ‘J. vraagt zich af waarom mensen, als ze iemand bellen, zeggen: ” Goedemorgen met mevrouw De Vries uit Finsterwolderhamrik”. Is dat vanwege de telefoonkosten? Het slechte bereik in Finsterwolderhamrik of om aan te geven dat er mogelijk een tijdsverschil is?’

Riekster reageert: ‘Waarschijnlijk omdat Finsterwolderhamrik niet bij de EU hoort en afwijkende paspoorten verstrekt. Net als Nijekutteveen.’

J schrijft: ‘Oh had je dat ook al in Nijekutteveen? Ik was laatst in Easternijtsjerk en daar moest ik door de douane! Werd volledig gefouilleerd (mooi woord!) en mocht naar vier uur vertraging door naar Galamadammen…’

Riekster reageert: ‘Pfff. Ik werd laatst in Wymbritseradiel gewoon binnenstebuiten gekeerd! Bizar gewoon. Ik vond het bijna ordinair. Later bleek het nog mee te vallen, vergeleken met wat ze in Hurdegaryp doen, maar dat vertel ik je wel een keertje live…Brr, ik krijg er nog de rillingen van.’

J schrijft: ‘Ik rijd altijd ‘s nachts door Hurdegaryp, dat scheelt enorm. Dan heb je er echt veel minder last van. Maar het blijft vervelend hoor. Ik heb zelden tot nooit mijn teennagels van mijn voeten af hoeven schroeven en ik heb ook nog nooit eerder gehad dat ze onder mijn oogleden keken. Ze zijn best streng daar in Hurdegaryp. Maar voor de rest, valt het nog meer hoor. Weet je wat erg is? Wynjewâld. Over eng gesproken…’

(maak af…..)

Je ziel heeft gezien waar ik met mijn gedachten zit.
Je ziel weet van gisteren en van eerst en laatst.
Je ziel kent mijn verhaal
nu.
Van mijn antwoord en mijn vraag.

Je ziel denkt jij en ons en niet ik.
Je ziel zal het laten om te denken
om te weten en te denken
dat het anders is.

Jij noemt grijs geen kleur.
Je noemt zwart geen wit.
Je praat geen vreemde talen
en verwacht niet dat de waarheid als een dode
steen
begraven ligt.
Maar op een dag voor je staat.

The story is all over you.
The story is all over you.

Jij kent het,
jij weet van daar.
Je ziel weet,
Je ziel weet van waar.

Op een Zwoele Zomeravond liep ik tegen een dode Roodkapje aan.
Hartstikke dood.
En Huub, Huub,
Huub van der Lubbe die was er ook en die is gewoon.
Hij stotterde hier en daar, wat hem alleen maar echter maakte.

Ik zag dansende mannen onder een wasem van Nederlandse loofbomen
in pak, met een Lada, in het gras,
met een zonnebril op hun hoofd.

Volgend jaar, zou ik zeggen,
Zwoele Zomeravonden.
Volgend jaar wil u ook.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Leander Haaitsma – Curious Accidents