Ze had het opgepakt,
tot een rommelig hoopje gebonden
en in een kast gelegd
die nooit open kon.
Daar lag het te wachten
op tijd waarvan het dacht
dat die nooit kwam.
Nooit ooit.
Nu
ging de deur open.
De deur was open
maar het slot niet geforceerd.
Buiten wachtte lucht
in een ruimte
die het juiste ritme had.
Het kwam overeind
en boog zich
licht
naar fris dat vroeger stoffig was.
Het boog in de wind.
De kift ging,
het gewicht was weg.
Alles wat krom was
lag nu recht.