RIEKSTER

Werd wel duidelijk toen ik moest huilen omdat de blender het begaf tijdens het mixen van het browniebeslag.

Elbow

De cabaretier zei iets over sms-jes naar ‘allemaal’.
“Hallo allemaal, vanuit Berlijn wens ik jullie allemaal een fantastisch kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar. Ik ga nog even verder naar een kroegje hier in Berlijn, het is hier namelijk fantastisch groeten van mij.”
Zoiets was het.
Eigenlijk, zei de cabaretier -ik weet even niet meer wie het was-, gaan die berichten niet over de kerst en het nieuwe jaar. Het gaat slechts om jezelf in Berlijn. En iedereen moet dat weten. Schrijf dat dan.
Dat is waar.
Oke.
Riekster.
Ik
was vandaag in Rotterdam en ik heb de expositie Charley Toorop bezocht, de watertaxi naar Hotel New York genomen, daar gedronken en ben toen met een vriend over de brug al genietend van een geweldige skyline in het donker teruggelopen.
En dat was retegaaf.

“Ik weet niet meer wat ik moet doen.”
De vrouw staat in de Coop, en kijkt verward om zich heen. Ze heeft een pak rundergehakt in haar hand.
“Ik heb geen flauw idee.” Ze loopt naar de speklappen, en terwijl ze vragend een pak in haar mandje legt, wandelt ze langzaam naar de rose.
Bij de kassa pakt ze een krant.
“Ik weet niet of ik deze al heb.”
De kassameneer knikt, zij betaalt.
Krijgt wisselgeld.
Hij ontfermt zich over het beurtbalkje,
en helpt een andere klant.

Het nare is
niet het vage
of het rare
het wilde of het brave.
Het is zo gek
dat dat wat is,
was
en hoe het werd
of zou
zo dichtbij leek
dat men het niet zag.

De fabriek valt stil
het staal blijft roerloos staan

herrie wordt gefluister
in de banen en de buizen

de handen
en de poten wandelen
naar hun huizen

waar de lampen
op olie branden

en de ratten en de muizen
waken
als de dag slaapt.