Het nare is
niet het vage
of het rare
het wilde of het brave.
Het is zo gek
dat dat wat is,
was
en hoe het werd
of zou
zo dichtbij leek
dat men het niet zag.
Het nare is
niet het vage
of het rare
het wilde of het brave.
Het is zo gek
dat dat wat is,
was
en hoe het werd
of zou
zo dichtbij leek
dat men het niet zag.
(Alsof het mij wat uitmaakt dat ik ook heus wel weet dat dit nummer al lang is grijsgedraaid…met name door mijzelf.)
IETS LIEFS
DE WEG KWIJT
—
“Ik weet niet meer wat ik moet doen.”
De vrouw staat in de Coop, en kijkt verward om zich heen. Ze heeft een pak rundergehakt in haar hand.
“Ik heb geen flauw idee.” Ze loopt naar de speklappen, en terwijl ze vragend een pak in haar mandje legt, wandelt ze langzaam naar de rose.
Bij de kassa pakt ze een krant.
“Ik weet niet of ik deze al heb.”
De kassameneer knikt, zij betaalt.
Krijgt wisselgeld.
Hij ontfermt zich over het beurtbalkje,
en helpt een andere klant.
HOTEL NEW YORK
—
De cabaretier zei iets over sms-jes naar ‘allemaal’.
“Hallo allemaal, vanuit Berlijn wens ik jullie allemaal een fantastisch kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar. Ik ga nog even verder naar een kroegje hier in Berlijn, het is hier namelijk fantastisch groeten van mij.”
Zoiets was het.
Eigenlijk, zei de cabaretier -ik weet even niet meer wie het was-, gaan die berichten niet over de kerst en het nieuwe jaar. Het gaat slechts om jezelf in Berlijn. En iedereen moet dat weten. Schrijf dat dan.
Dat is waar.
Oke.
Riekster.
Ik
was vandaag in Rotterdam en ik heb de expositie Charley Toorop bezocht, de watertaxi naar Hotel New York genomen, daar gezopen en ben toen met een vriend over de brug al genietend van een geweldige skyline in het donker teruggelopen.
En dat was retegaaf.
Geen MGMT blijkbaar, dan maar een liedje dat bij kerst past…
Elbow – One day like this