Dat de kastdeur in volle vaart op mijn hoofd kletterde, deed niets af aan de schoonheid van het busje.
Omgebouwd tot campertje, blauw met wit, je zou zeggen dat het een Volkswagentje was.
Op bepaalde plekken wat beter in zijn voegen dan op andere.
Schuivende raampjes.
Met een bult op mijn hoofd, de koffie in een thermosfles, en de ranja ook, gingen we op weg. Links, rechts, links, de mensen wuifden en zwaaiden, keken ons na en staken duimen op. Ik stak mijn duim op, we toeterden een keer, nog een rondje nog een rondje.
Ik zag een bekende en wilde zeker weten dat hij mij ook zag.
Mee. Mee? Wil je mee? Bekende mee.
Nog een bekende. Ook mee.
Als een ware Little Miss Sunshine zagen wij de weg, de wereld, de stralende zon.
Op het dashboard stond een varkentje. Die hadden ze gevonden. En vastgelijmd.
Om mascotte te zijn.