Het klinkt luguber, maar als het me allemaal te lang duurt – de trein, niet kunnen slapen, wakker worden maar niet opstaan, fietsen in de natuur – dan ga ik mijmeren over liedjes op mijn begrafenis.
Het is niet dat ik dood wil, maar ik kan me zo een uur vermaken met de voorstelling van mezelf in een kist. Met welk nummer moeten ze beginnen, zodat iedereen weet dat het om Riekster gaat?
Wat komt dan?
En welk liedje komt daarna?
Zouden ze wel de juiste mensen om advies vragen?
Het zit ‘m natuurlijk in die iPod die ik dan op mijn hoofd heb, en waarop ik mijn favorieten heb staan. Maar soms ook niet, en soms verander ik ineens en wil ik niet alleen maar Damien Rice, maar ook Get Together van Madonna. Of de helft van die bekendste van Tiësto, ook gaaf. Een nummer van de gay top 100. Dave Matthews en Tim Reynolds. Mijn bruiloftsmuziek. Mijn bruiloftsmuziek!
Vergeten jullie mijn bruiloftsmuziekje niet?
Ik kan het hier natuurlijk niet schrijven. Wat ik precies wil en wat niet.
Maar de vrolijke noot mag wel.
Mijn bruiloftsmuziek!
In een kroeg die ik placht en pleeg te frequenteren heeft het barmeubilair alsmede het barpersoneel zich een tijdje vermaakt met het opstellen van hun ‘soundtrack van het leven’. Het hoeft niet mooi te zijn (het mag wel), het hoeft niet verantwoord te zijn (het mag wel), zolang het maar op één gewone CD past en zolang elk nummer maar een onderdeel van je leven symboliseert. Je begrafenismuziek mag er dus ook op…
Ik heb ooit ook zo’n lijstje opgesteld. Misschien ook een idee voor Riekster?
Hoeveel Gig is zo’n cd?
Hmm, interessante kost! Ik twijfel ook of de mensen om me heen de juiste muziek zouden selecteren als ik op enig moment om zou vallen. Daarom denk ik er ook al tijdenlang over om een eigen soundtrack op cd-r te zetten. Met bijvoorbeeld nummers van Jeff Buckley, Radiohead, R.E.M, maar nog veel meer onbekends (waar niemand van mijn familie op zou komen)!