Nu het dan toch donker en wolkerig was, konden we er net zo goed maar het beste van maken.
Zij was klaar, ik moest beginnen, we hadden een bar, een kassa, een handhold (dat is zo’n computertje waar de terrassers hun bestelling op kunnen intoetsen, de bestelling komt vervolgens op onverwachte momenten bij de bar uit het apparaat, niks voor mij), de handhold dus, en de buren. En de buren en wij zitten op hetzelfde systeem.
Negen koffie verkeerd naar tafel 34.
Nog een keer negen koffie verkeerd naar tafel 34 van de buren.
Een meloenthee naar 46. Een Chouffe met 5 klontjes suiker naar 58 en nog ‘s die negen koffie verkeerd.
Naar 34.
We konden ook poep sturen. Dat moest dan via de kassa binnen. ‘Poep!’ stuurden we naar de buren. ‘Kuttekoppen!’ kregen we terug. En we moesten lachen dat de klant aan de bar dat zag.
Ach ja.
En dit moesten we tien keer draaien.
Gewoon, omdat we geen haast hadden.
En het woensdag was.
We geen haast hadden.
En het woensdag was.