Ze hadden hem uitgenodigd om eens aan te schuiven bij een potje kaarten, en hij vroeg zich af wanneer er iemand bellen zou.
Het was nu al twee weken geleden.
Ze hadden hem uitgenodigd om eens aan te schuiven bij een potje kaarten, en hij vroeg zich af wanneer er iemand bellen zou.
Het was nu al twee weken geleden.
Het komt
—
Zoals het ooit niet verder kon,
zo zou het zijn.
Dagen en jaren zei ze nee tegen het gevoel dat een ondergaande zon,
mooi kon zijn.
Of bakken met regen doordeweeks.
Ze liep weg bij elk woord of een zin die kon wijzen op een kans
van een lach op haar mond
zonder dat ze eraan dacht.
Ze wist zeker
dat ze haar beste tijd had gehad.
Tot haar rechterarm gestrekt was
en een vinger naar de lucht wees,
in een discotheek.
http://www.youtube.com/watch?v=tHlYLt7Vt2c
Omarm me
—
Ieder nieuws dat haar liefde gaf
omarmde ze met beide armen.
De wereld verging,
en draaide door,
zonder dat zij het zag.
Dit keer zou ze vlammen.
Dit nieuws bleef,
en was verwarmend.
Ze stond ervoor
en in de weg.
Dat was jammer.
Na twee uur proberen besluit ik maar dat het niet gaat lukken, vannacht. De buren hebben een muziekje aan staan, en het is niet hard, maar de nummers zijn voor de hand liggend. Ik wacht de liedjes af, benieuwd wat er straks komt.
In de tussentijd staar ik naar het plafond.
Met mijn voeten tast ik het formaat af van het eenpersoons matras. Het is niet al te breed, ook niet in je eentje.
Het kussen is zacht en ligt dubbelgevouwen onder mijn hoofd.
Dat wist ik al.
De nacht is langer dan de dag.