‘Nee dat doe jij niet, want jij bent een vier.’ Ze bladert door naar bladzijde honderdvierentachtig.
‘Een vier?’ Hij trekt zijn wenkbrauwen op.
‘Sensitief, intuïtief, zowel met betrekking tot zichzelf als anderen. Zacht, tactvol, medelevend.’
‘Nou zo tactvol ben ik anders niet hoor.’
‘Jawel. Wel als je goed in je vel zit.’
‘Jah.’ Hij zucht en rolt met zijn ogen. Hij kijkt naar buiten. ‘Iedereen is tactvol als hij goed in zijn vel zit, want dan boeit het je niks. Niets zeggen is niet per definitie tactisch.’
Ze glimlacht. ‘Tactvol, bedoel je. Maar als het niet goed met je gaat word je geremd en boos op jezelf en kun je niet meer functioneren.’
‘Ja! Hèhè!’ Hij slaat met zijn hand op tafel. ‘Geef ‘s hier dat boek. Nog nooit zoveel pagina’s onzin gezien. Hoeveel zijn het er, zeshonderd?’
Ze geeft hem het boek.
‘En wat ben jij?’
‘Een twee. De helper.’
‘En wat is een vier?’
‘De individualist.’
‘En jij bent een helper.’
‘Ja. Maar als ik niet oppas word ik een manipulator.’ Ze neemt een slok van haar thee.
Hij bladert door het boek en mompelt. ‘Helper. Type twee. Hier. Wil bemind worden, zijn gevoelens voor anderen uiten, nodig zijn en gewaardeerd worden, anderen zover krijgen dat ze op hem reageren, zijn claims over zichzelf bewijzen. Ja. Je bent inderdaad een helper. En als het niet goed met je gaat word je inderdaad een trut die andere mensen manipuleert.’
‘Nounou, hoho, zo kan ie wel weer he.’
‘Sorry.’
‘Moeder Theresa was ook een helper.’
‘Ja. En Bob Dylan een individualist.’
‘En of-ie dat wist, how does it feel.’
‘Haha.’
‘Haha. Nee dan ik. Moe’r Theresa manipuleert zieke mensen in India.’
Hij slaat het boek dicht en legt het op tafel. Hij denkt dat ze vandaag nog maar even een frisse neus moeten gaan halen.