De Marktkraam staat bij de kassa van de Coop en ze rekent twaalf pakjes Dubbel Frisss af. Twee keer zes. Ze heeft rimpels gekregen, haar broek is wijder dan voorheen en haar haar is niet meer zo blond als het ooit was. Maar ik weet zeker dat ze het is.
Ze liep ooit met een mandje, maar nu loopt ze met een kar. De boodschappen zijn met velen.
Ze herkent mij niet, al weet ik zeker dat ze weleens van me heeft gehoord. En nu sta ik bij haar in de rij waarin plotseling niemand anders meer lijkt te staan en ik naar mijn mandje kijk en zie dat ik de tomaten vergeten ben.
Ik weet wel wie ze ooit bedonderd heeft.
Dat zou ze nu niet meer voor elkaar krijgen.
Met die uitgezakte kop en die twaalf pakjes Dubbel Frisss.
Moet ze soms op schoolreisje morgen?
Ik zie aan haar hoofd dat…. ik zie
dat ze deze broek, kleurspoeling en zeker die sigaretten echt niet meer moet doen.
Ze is geen tweeëndertig meer.
Hoe haalt ze het in haar hoofd.
Eerder zes.
Ik zeg niets. Ik ken haar niet.
Loeder.
Ik zie het al. Het lijkt wel een slaapzak.
God oordeelt ook.