Het was een soort doolhof van materialisme waarin ik terechtkwam. Een kast ging op een doodgewone zondagmiddag van punt A naar punt B, en voor ik het wist moest ik nadenken over een vakantie naar Spanje. De verhuizing van de kast, namelijk, leidde ertoe dat de tv die ik toch nooit gebruikte naar de kelder ging. Met de nieuw gecreëerde ruimte was het logisch dat het wasrek naar de oorspronkelijke plek van de kast ging. Helaas kon toen het logeermatras niet meer op zijn eigen lokatie blijven staan. Dus moest de vriezer -die staat in mijn slaapkamer- wijken voor de nieuwe woonplaats van het matras. En met het verplaatsen van de vriezer kwam een berg van vijfentwintig paar schoenen ineens lelijk in het zicht.
Dus moest ik een mand. Of nee, beter een nieuw, leuk kastje, zodat ik niet alleen mijn schoenen, maar ook mijn handdoeken, ondergoed en sokken eindelijk eens overzichtelijk in aparte compartimentjes kon gaan opbergen. Of nee, nu ik nog eens beter keek was het beter om die hele garderobekast weg te doen – het bouwval- en daarvoor een nieuwe te kopen. Echter toen ik de afmetingen van mijn huidige kast van een afstandje bekeek, realiseerde ik me dat ik het dan ook maar beter meteen goed kon doen. Ja, ik kon er maar beter meteen een driedeurs kast bijkopen. Zo-eentje van achthonderdvijfenzeventig euro, als je niet oppast. Zo’n combinatie. Dan was ik in een klap klaar.
Maar als ik mijn geld uit zou geven aan een garderobekast van achthonderdvijfenzeventig euro, hoe zat het dan met de aanschaf van die nieuwe laptop Macbook Pro en die vakantie naar Spanje, dit najaar? Ik zou een keuze moeten maken tussen praktisch en leuk en omdat ik dan al snel naar ‘leuk’ neig, belde ik mijn moeder. Dat was dom. Want als mijn moeder iets graag ontmoedigt, dan is het haar dochter in combinatie met reizen.
Dus heb ik nu zo’n kast. Hij staat tegen de muur en het ziet er heel strak uit en het geeft rust, dat is waar.
In mijn slaapkamer is er geen schoen meer te zien.
Maar toch is er nu iets aan de hand met een laptop. En die rust in die Spaanse lucht dit najaar.
Oh prachtig dit. Denk je even een dingetje in je huis te verplaatsen, blijkt je hele leven te verschuiven. Sta je een dag later voor je nieuwe reuzenkast te bedenken hoe het allemaal zo heeft kunnen gebeuren en waar je nu die Spaanse lucht vandaan gaat halen. Heerlijk, die dilemma’s die het leven je in de armen slingert, als je ook maar durft een tv te verplaatsen. ;)
Nou! zeg dat wel! Tv’s, in alle vormen…