RIEKSTER

Terwijl ik zonder jas aan de volle vuilniszak naar de schuur sjouw, denk ik even aan hoe het jaar begon; De zieken van Nijmegen hadden zich verzameld aan de overkant van de Waal en J. zat op het toilet toen de klok plotseling twaalf uur sloeg. Ik lag er op de bank met een bacterie uit India om te lachen. ‘Het kan alleen maar beter worden!’ riepen we met z’n allen. ‘Wat ‘n ellende!’ grapten we. Iemand snoepte een kruimel van een hapje. Iemand waagde zich in zijn joggingpak naar buiten en kwam toen snel weer naar binnen, terug naar zijn slaapzak.
En toen was het tweeduizendtien.
Tweeduizendtien, twee duizend tien, 2010.
Ik weet nog wel wat er halverwege het jaar gebeurde; mijn hoofd, mijn hart en mijn ziel kregen het even zwaar te verduren. Maar plots keek ik iemand met hele wijze woorden recht in de ogen. Iemand die dit denk ik zelf niet weet, maar die precies deed wat ik nodig had. Die mij liet zien dat alles ook een andere kant heeft. Dat je je niet moet laten kisten, en dat het goed komt. Dank daarvoor, jij.

Ik weet ook hoe het jaar eindigde, want dat was deze week. Met feest. En nu sta ik zonder jas voor de schuur. Vrij, helder, en met sneeuw op mijn broek. ‘Zo’, knik ik. ‘Dat was me wel een jaartje.’ Ik flikker de vuilniszak achter de schuurdeur en glibber weer terug naar binnen. Ik glimlach. Ik grinnik. Ik glimlach en ik grinnik en ik glimlach. In de woonkamer kijk ik even in de spiegel en ik geef mezelf een knipoog. Omdat het dit jaar allemaal zo braaf op z’n pootjes terecht kwam. Alles en ik. Vrij, helder, de wereld en ik.
Ik bof me rot.
Het is klaar, we hebben met z’n allen weer een januari-tot-december weggetikt.

Klik! Walking on a dream – leuk: clip is opgenomen in Shanghai waar onze RIEKSTER ooit zomaar ging wonen!

This entry was posted on vrijdag, december 31st, 2010 at 20:16 and is filed under Algemeen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.