Precies andersom was het ooit bedacht.
Om mensen bij elkaar te houden binnen oude en nieuwe staten, en ze een gevoel van gemeenschapszin te geven, werd nationalisme verzonnen. Een voor allen en allen voor een. Kijk, hier hebben we een vlag en iedereen binnen deze grens hoort bij elkaar. Een overeenkomst die op het positieve gevoel doelde. Wij zijn samen.
Aangeleerd of aangeboren, aangeleerd natuurlijk.
Nu wordt het gezien als iets negatiefs, nationalisme. Wij tegen de rest. Wij en zij, de binnen- en de buitenwereld, waarvan de laatste een boze is die ons niet wil erkennen en waartegen we tekeer moeten gaan. Kijk, hier is een vlag en daar hoor jij niet bij. Vechten voor de handhaving van grenzen, afbakening en afkeren tegen de anderen die niet-‘wij’ zijn.
Globalisering, grenzen vervagen. En lokalisering, tegelijkertijd geven we ze oh zo scherp aan.