We waren het er over eens dat iedereen recht heeft op zijn eigen trauma.
Het was een verjaardag waarbij het eens een keertje ergens over ging. Van de achterbuurvrouw die uit haar huis was gezet kwamen we zomaar op principes – moet je er aan vasthouden of juist niet -, ouder worden en dingen zoals hetzelfde blijven en veranderen.
En zo ook trauma’s.
Iemand kwam met een verhaal over honden dat ik maar voor de helft heb gehoord en met geen mogelijkheid na zou kunnen vertellen.
Mijn moeder kan niet meer tegen alleenstaande buurmannen, ze had er ooit zo eentje die tussen de bosjes staat. En zo had iedereen wel een verhaal waarbij hij of zij met trots vertelde hoe je op het moment suprême met klotsende oksels nog kunt redden wat er te redden valt.
Ik had geen verhaal. Niet omdat ik geen trauma heb, maar omdat ik het niet wilde delen. Niemand heeft tenslotte iets te maken met de oorsprong van mijn angst voor muizen, de hekel die ik heb aan het inrijden op files – of juist het stoppen ervoor – of het geven van een voorstelling of een praatje voor de klas.
Ik ben een dieren- en kindervriend, assertief en de mensen moeten mij vooral zo blijven zien.
En terwijl ik in de auto zat naar huis en braaf achter een file aansloot, vroeg ik me af; valt een trauma eigenlijk onder vuile was?
Al 13 schrijfsels, nog niet 1 reactie………dat zou traumatisch kunnen worden.
Ik word fan van je.
ben benieuwd naar de volgende ……….