Ik heb besloten dat ik me niet meer hoef te interesseren in de natuur. En dan heb ik het niet over het milieu, maar over zeg maar, biologie. Wat een opluchting dat ik nooit iets zal hoeven weten over het spierwitte meikevertje of waar meeuwen slapen – hoewel ik me over dat laatste nu ineens toch afvraag hoe dat eigenlijk zit.
Leuk ook dat ik me daarvoor in de plaats zonder me te schamen meer mag richten op dingen die ik wél leuk vind. Cultuur, asielzoekers, identiteitscrises. Hoewel, dat mensen daarvoor hun bed wel uitkomen begrijp ik nu ineens ook niet.
Dus dan lig ik straks in mijn graf, en dan heb ik nooit geweten wat er dan daadwerkelijk met me gebeurt. En door wie ik opgegeten wordt. Zou het uitmaken? Hm, misschien ook maar cremeren dan.