Sinds tijden, jaren, had ik het boek weer in mijn handen. Dat grote, van A3-formaat. Daar stonden de iconen van mijn jeugd, mijn kind zijn, in hun eenvoud, zwart op wit. Jip en Janneke en af en toe die Tekkel en die poes erbij. Jip en Takkie, Janneke en Siepie.
Ze hebben ook een website. Maar dat voelt net als oma die wel weet hoe ze met een mobiele telefoon moet omgaan. Als Jip en Janneke zich nog afvragen of de zomer dood kan gaan, en als bladeren nog blaren heten, wat moeten ze dan met internet. The double J hoort niet te veranderen of te pimpen. Nee, Jip en Janneke doen aan dingen als:
‘Dat heeft de zon gedaan’
‘De vogels eten de kersen op’
‘Heel veel ijsjes’
en
‘Aap, zebra en nog meer’.
En nog 47 andere verhaaltjes. Schitterend.
BRILJANT!
precies wat ik duidelijk wil maken in mijn krant! En jij verwoord het op een andere manier weer erg scherp.
De eenvoud that’s the spirit haha…