Zij denkt dat het niet zo is,
of juist wel,
zij denkt, iets,
wat het in ieder geval niet is.
Hij vult in dat het wel zo is,
of niet,
in ieder geval is het iets,
waar hij niet aan denkt.
Het is zondag, en ze hebben allebei
geborreld met iemand anders.
En wachten
eenzaam op de bank
tot het verandert.
Koekebakker bemerkt na lezing van Rieksters laatste zieleroerselen een mild bespiegelende bui bij zichzelf. Hij moet denken aan een nummer van Herman van Veen (een man die groot is in kleine woorden over grote zaken) getiteld ‘Cirkels’. Een citaat uit dit nummer voelt hier ongepast, maar Koekebakker herinnert zich dat hij het vaak gedraait heeft in maanverlichte en port-doordrenkte nachten…..
Riekster heeft de zin er uitgehaald. En denkt dat het niet die voor de hand liggende is, want die zou je best kunnen citeren. Het is een hele andere.
Zo ziet Riekster dat dan.
Koekebakker herluistert – thuisgekomen – Herman van Veen en schrikt… natuurlijk is het die andere zin. Riekster heeft het zoals wel vaker beter gezien dan Koekkebakker.
Verdraait.
Maar het blijft een rillingenlied.