RIEKSTER

‘En nu is de kunst, dat ze het voor jóu doen, omdat ze het je gunnen.’

‘Oh dat dacht ik altijd.’ Hij draait het viltje op de bar.
‘Nou dat is niet zo hoor.’
…
‘Hoe kom je daar nou toch bij?’ Ze wiebelt wat met haar glas.
‘Ja God weet ik het, ik dacht het gewoon.’
‘Nou het is dus niet zo.’
‘Nee.’
Het viltje.
‘Nee.’

Als ze geen stof in haar ogen had gehad, had ze gezien dat het maar een stoplicht was.

Een paar weken geleden raakte ik onverwacht in het bezit van een flesje water uit Lourdes. Hoewel ik niet echt geloof in de helende kracht ervan, weet ik niet goed wat ik ermee moet. Door de gootsteen kieperen voelt als het water een bestemming geven die ergens geen recht aan doet. Waaráán het dan geen recht doet, dat zou ik niet weten. Waaraan het wél recht zou doen, dat weet ik ook niet. Ik heb eraan gedacht om het weg te geven, aan mijn oma voor haar rug, aan mijn moeder voor haar arm, aan iemand met heel veel hoofdpijn. Maar ook dat voelt een beetje vreemd. Waarom zou ik dat helende water niet aan mezelf besteden, bijvoorbeeld tegen stiekem sluimerende hartenpijn? En als het helpt, hoe kan ik dat dan weten?
Hm.
Misschien moet het in de kast.
Of in mijn toilettas.
Over die overslaande cd.
Of ja, over het hoofd van een ex van drie jaar geleden.
(Vandaag dacht ik even dat ik haar zag. Had ik het toen maar bij me gehad, zou toch een stunt zijn geweest.)

(In de jaren ’80 wisten ze zich er ook al geen raad mee (klik).)