Het is een rustige vrijdagavond en ik heb zin in iets spontaans. Naast me staat een grote mok thee, op de hoek van de tafel ligt een map en daar bovenop wankelt een rommelige stapel administratie.
Twee beesies liggen enorm oranje te zijn naast mijn zonnebril op tafel. Ze kijken me aan. Ik heb geen zin om thuis te zitten. Ik ga liever, ik vertrek liever, ik ben niet moe genoeg om thuis te zijn. De leukste mensen van de wereld lopen nu vast in de stad.
Ik doe de zonnebril op.
Waarom ben ik vanavond eigenlijk niet gebeld?
Ik staar naar het scherm. Op Facebook gebeurt niks.
Refresh.
Niks.
Dan flikker ik de thee in de gootsteen en duik in de koelkast voor iets alcoholisch en kouds.
De buren zijn thuis, maar de muziek mag toch wel iets harder vanavond. Van Impa steel ik het idee van even flink Jacques Brel. Ik zet het raam open. Ik denk aan het huis met de rozenstruik waar ik gisteren was. En de houten vloer en dat ik voor de zekerheid vast mijn telefoonnummer gaf. (Voor de koopakte, straks.)
Ik kijk nog eens naar mijn scherm. Op You Tube beland, denk ik even dat Dido een 7-up reclame heeft ingezongen. Tegen de tijd dat ik door heb dat ik niet op Dido wacht maar naar Fido Dido kijk, ben ik alweer van het 7-up concept doordrongen.
Eergisteren vertelde ik aan iemand dat ik zeker wist wat mijn mooiste dag van 2009 was.
Zij wist met zekerheid haar mooiste dag van 2010. Nu al.
Eergisteren vertelde ik aan diezelfde iemand dat iets me dwarszat.
Zij antwoordde daarop dat ik misschien een onrealistisch referentiekader had.
Hopsa.
Daar had ik op het terras in de stad nooit over nagedacht.
Brel is de oplossing voor alles!