Ze belden me en vroegen of ik even kwam om een bandnaam te verzinnen. Alsof ik die zomaar even uit mijn mouw schud, een bandnaam. Maar ik voelde me meteen verantwoordelijk en omdat ik denk te weten hoe belangrijk een naam is, ging ik. Al was het maar om te voorkomen dat het geen lelijke naam werd. Zo eentje die echt niet kan.
De zangeres, de gitariste en de barvrouw -die werd van de catering- zaten aan de bar. Ik bombardeerde mezelf tot manager en daar gingen we. Brainstormen maar.
Hell No. Nee dat kan echt niet.
Peppadews. Zoet, lekker en pittig tegelijk. Ja, zit wel wat in. Net als in de Peppadews. Lekker, gevuld met geitenkaas.
Juicy and … En dan nog wat. Het stond op iemands shirt. Mwa. Juicy wekt verkeerde ideeën bij mensen waar we geen zin in hebben.
De naam van het café waar we zaten achterstevoren. Werd onuitspreekbaar.
En zo gingen we nog even door, maar het zat er niet in. En we spraken af dat we allemaal vooral heel goed om ons heen zouden kijken de komende dagen. Want de oplossing ligt vaak op straat.
Vanmorgen stond ik op en alsof het er nooit eerder had gestaan stond er op een schoenendoos: Change & Insect 100
En op de cover van een boek zag ik: Beyond The Seen.
Jongens, een van deze?
De bandnamen in de boeken van Herman Brusselmans zijn altijd goed – of geniaal, of compleet belachelijk. Foaming Vomit valt in de laatste categorie, Harry Mulisch in de eerste. Om het over The Six Million Jews maar niet te hebben…
Soms vraag je je af hoe ze erop komen. Ik vond Change & Insect 100 gaaf, juist omdat je dan bij de bekende vraag ‘hoe kom je erop’ zou kunnen antwoorden: “tja…ik vond ‘m op een schoenendoos.”
Inspiratie ligt meestal gewoon op straat.
The Six Million Jews vind ik overigens toch een beetje luguber.
Kan ook dat de bandnaam Harry Mulisch and the Six Million Jews was, weet ik niet meer.
Die is dan helemaal om te gillen moet ik zeggen. Om zo’n bandnaam kan ik wel een ochtendje grinniken hehe