Je kunt rennen, stoppen, vragen en hopen op antwoorden.
Je kunt ook gewoon maar een beetje zien.
Je kunt horen, maar niet luisteren,
een ander geven wat hij wel of niet verdient.
De waarheid of een grote leugen.
Wikken en wegen.
Jezelf zijn of wachten op een ander,
je kunt ook luisteren wat Damien Rice er eigenlijk over zingt.
Al die keuzes, al die meningen.
En dan je realiseren dat doen,
de enige manier is waarop je een antwoord vindt.
Damien Rice / Coconut Skins (“not quite like that, but, you know”)