De jongleur werd schrijver, maar het ging hem matig af. De mensen vonden dat het maar tijdsverspilling was. ‘Dat gegoochel met woorden’, is wat hij hoorde, ‘hou jij je maar bij de ballen.’
Maar wat had hij eraan. Beetje die dingen de lucht ingooien en opvangen tot ze vallen. Dat kunnen alle andere mensen ook.
De jongleur was een schrijver, met niemand die naar zijn rijmsels keek.
Hij had nog geen halve lezer of een blijver.
Niemand die wat in zijn boek gooide, applaudiseerde of eens een klopje op zijn schouder gaf. Hem niet waardeerde om het mooie wat hij opgeschreven had.
Dus daar ging hij weer, van het ene naar het andere plein.
Waar ze hem inmiddels vergeten waren.
Waar hij zag dat mooie woorden niet gelijk staan aan doen.
En hij erachter kwam dat de mensen maar een stelletje ballen zijn.