Even kijkt ze gestoord op als ik haar vraag of ik er even bij mag. Dan zet ze een minuscuul stapje opzij en verdwijnt met haar gedachten weer in het boek dat ze in haar handen heeft.
Prima. Ik wurm mij tussen haar en de kast, en ga vervolgens door mijn knieën. Ik zit nu pal voor haar, op mijn hurken en met mijn achterste raak ik haar benen bijna aan. Ze blijft staan waar ze staat.
Hoewel ik al snel weet dat ik op dat onderste schap niets te zoeken heb, blijf ik toch even zitten.
Als ik overeind kom kijk ik met een schuin oog naar haar, maar ze merkt niets. Dit is iemand die de psychologische zelfhulpboeken in de winkel half uitleest ze vervolgens op internet bestelt.
Een kast verderop vind ik wat ik zoek. God is in de war, Hij denkt dat Hij Pieter is. Mooi. Ik loop naar de kassa. Zij blijft staan, met haar neus tussen de bladzijden. Ik heb zin om haar om te duwen, maar ik doe het niet.
Ik hoop dat het helpt.