In Shanghai kreeg ik weleens een sms uit Nederland met de vraag of ik al thuis was. Dan konden we even bellen.
Ik wist nooit wat ik daarop moest antwoorden. Want als ik thuis was, waar naartoe belde ik dan, vroeg ik me af.
Als ik in Nederland kwam, voelde het als op bezoek. Ik woonde bij een vriendin, of paste op een huis en zat urenlang in mijn eigenste cafe. Te lang blijven wilde ik niet, want dit was niet waar ik woonde. Maar ook in Shanghai had ik dagen dat ik niet wist hoe ik de tijd doden moest.
In welk vliegtuig ik ook stapte, van oost naar west, of van west naar oost, ik ging altijd back home from home.
Ik was niet de enige die er last van had.
Zaten we dan. In Shanghai met zes Hollanders aan een Unox rookworst. En drie weken later stond ik weer met een Chinees in de Keukenhof. Of in de Wok to Go.
Het zorgde soms voor totale chaos in mijn hoofd.
De onrust brak me op.
Tot ik me realiseerde dat er geen grens of muur was.
De wereld in mezelf zat.
En als ik vandaag niet wist wat me thuis bracht,
ik altijd morgen nog had.
Stereophonics – Maybe Tomorrow
great
still recognisable
home is where the heart is some say
but where is your heart
maybe just in the moments
let’s just go to hooters to drink a beertje
Ow. So great.
Tomorrow. Lunch at Wagas? Zoe’s? Home is where the cleaner collects the ice cubes. Where we shark, where we lean out of taxi windows, where…where the kitchen is, swim at party’s on top of a roof and where we buy golf balls in the middle of nowhere.
What the fuck am I still doing here?!