Terwijl ik boos en gefrustreerd naar huis fiets, krijg ik in mijn tas een sms. Ik lees hem pas als ik in mijn joggingbroek met een kokend hoofd en een halve fles witte wijn aan de keukentafel zit. ‘Sorry.’
O.
Daar had ik even niet aan gedacht.
Dat er een sorry zou komen.
De tranen staan nog in mijn ogen.
Ik lees hem nog eens. ‘Sorry.’ Het staat er echt.
Hoeveel lulkoek mag iemand je verkopen om er nog mee weg te kunnen komen?
Ik kies.
Twijfel,
en kies.
‘Zand erover.’