RIEKSTER

We gunden onszelf een hele avond Utrechtse Parade en vriend J. had al zeker drie keer gezegd dat dit het moment was om te blijven.
Toch ging ik.
Er was genoeg rosé geweest, we hadden een voorstelling gezien van Orkater. We hadden gelachen, en goed ook. We hadden met nieuwe mensen kennis gemaakt, we hadden bijgepraat. Het was tijd om te gaan.
De zon ging onder en nieuwe voorstellingen stonden te beginnen. Ik pakte mijn shirt en mijn tas. Het shirt trok ik over mijn hempje aan, mijn tas ging ik over mijn heup en schouder.
Drie jonge jongens stonden in een zwart-roze pakje op het podium te swingen. Die zouden nog een keertje publiek gaan vangen. Wat niet hoefde, want de rij stond tot aan het hek. Het publiek wist al lang dat ze de moeite waard waren.
Weg liep ik.

Weg loop ik.
Nog geen twintig meter verder vang ik de blik van een meisje, vrouw. Ik denk dat ze zo’n zesentwintig jaar was. Groen shirtje, blond haar. Ze glimlacht en ik glimlach terug.
En zij weer naar mij.
Verder loop ik en ik kijk nog twee keer achterom. En zij naar mij. We glimlachen, we lachen, en ze geeft me die blik.
Een mooie lach, waar het bij zal blijven.
Fijn.
En van vreemden,
zonder einde en zonder start
soms zelfs fijner.

This entry was posted on vrijdag, juli 17th, 2009 at 23:03 and is filed under Algemeen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.