Jarenlang ging ik er prat op dat ik nooit huilde bij films. Dat was ook jarenlang echt zo, altijd wist ik mijn tranen in te slikken omdat ik het raar vond om te huilen om iets dat op tv of het witte doek was. Ik vond het g\u00c3\u00aanant, en aan die gedachte was ik zo gewend geraakt dat ik ook thuis op de bank het snot in mijn neus hield.
\nIk weet niet of het een gevolg is van ouder -en dus emotioneler- worden (kan zo’n argument ook voor mensen onder de dertig worden gebruikt?), maar de afgelopen tijd is het stiekem toch vaak raak. Afgelopen week snikte en snotterde ik mezelf tot twee keer toe bijna van de bank af. De eerste keer bij Will Smith, de tweede keer bij een film waarvan ik nu de naam al niet meer weet. Iets over een gezin en een verloren kind. Dat van dat verloren kind, dat was het hem niet, daar draaide de hele film al om. Maar toen de neger ook nog doodging….tsja… Het tranenzout gutste tussen mij en mijn lenzen door en drupte op mijn huistrui. Het was al fris, vorige week.
\nAnyway.
\nVandaag wordt het La vie en rose.
\nEn ik moet bekennen, dat de reden dat ik nu schrijf is omdat ik niet durf te kijken.
\nWant je hebt huilen, snikken, snotteren, en….. snel achter je flaptop gaan zitten om dat allemaal te voorkomen. <\/p>\n