Terwijl hij mijn kaart in het papieren zakje schuift, kijk ik naar zijn platte spijkerbroek die is opgetrokken tot ver over de heupen.
De rode bedrijfsblouse heeft hij erin geduwd.
Zijn gezicht heb ik nog niet eens bekeken. Maar nu ik hem aankijk en een pakje kauwgom geef, snap ik het ook van de broek.
Hij heeft donkerbruin haar, ook voor zijn oren. Iets te lange wimpers en een mat gezicht met een vlek op de verkeerde plek. En een haar. Of net geen haar. Ik weet het niet wat het is. Wel haar waar het niet zitten moet, en te weinig waar je het verwacht.
Ogen op half zeven.
Ik kijk hem maar niet meer aan.
Met z’n platte opgetrokken broek.
2 Euro 25 later pak ik mijn kaart en kauwgom van de toonbank. Er waren ook dingen die ik niet zag, maar als ik wegloop weet ik zeker dat hij ook klamme handen en donkerbruine verstandige schoenen met strak aangetrokken veters had.