Hij draagt zijn streepjestrui
en staat op. Hij heeft lang genoeg op de bank gezeten
nu is het genoeg en uit
het raam ziet hij regen
het ruikt naar de grond,
als een gordijn zo
kaarsrecht naar beneden.
De dame die voorbij loopt denkt
dat als ze haar echt zagen
met al hun blauwe kijkers en bruine en grijze
dat ze dan wel wat zouden laten horen.
Net als zij
die tussen schreeuwende muren
en een regenbui
wel kan gillen maar zwijgt.