Drie echte kaarten, een e-kaart en een sms had hij gehad. Allemaal zonder toekomstperspectief, want hij hield niet van mensen die achter hem aanliepen. In plaats van zich met zijn aanbidders bezig te houden, ging hij daarom met een echte Valentijn op stap. Een vriend van hem die zeven jaar jonger was, maar wat doet dat er toe.
Een beetje doet het er toe. Toen ik zelf negentien was, had ik ook veel vrienden van halverwege de twintig. Leuk was dat, maar heel bijzonder vond ik het niet.
Het liep gewoon zo.
Af en toe vroeg ik of ik niet te jong voor ze was. Nee, zeiden ze dan, want ik gedroeg me veel ouder dan ik zelf dacht. Ik hoopte dan maar dat die trend niet zo blijven zou en ik maakte me zorgen over hoe het straks zou zijn. Zo halverwege de twintig wilde ik wel weer jonger worden, want na de dertig ben je definitief oud.
Nu het zover is – ik ken het moment van 25+ – heb ik zelf vrienden die jonger zijn. En begrijp ik dat dat kan.
Die oudere vrienden zijn er ook nog steeds. Zij denken dat ik hun jong houd. Maar niets is minder waar.
Want we kruipen met z’n allen langzaam naar andere tijden.
Tijden waarvan we ooit zeiden dat we die zouden proberen te vermijden.