De kruk knalde in mijn knie en het glas vloog uit mijn hand. Ik zag nog net hoe ze een stomverbaasde blik opzette voordat de inhoud over haar heen kwam.
Je viel he zei ik tegen de jongen op de grond.
Nee ik viel niet riep de jongen terug.
Oh dat heb ik dan zeker verkeerd gezien en ik denk niet dat er iemand cynischer kon kijken naar het drijfnatte biermeisje dat naast me stond.
De jongeman krabbelde overeind en begon een verhandeling van een kwartier over hoe het zo gekomen was. Iets met jassen en evenwicht, uitglijden en echt niet teveel alcohol. Echt niet.
Het was de prijs was die we moesten betalen voor het nieuwe biertje dat hij ons pas na het hele verhaal aanbood. Eerst nat en pijn, dan ook nog luisteren. Ik vond dat deze jongen nogal wat van ons vroeg.
Het is die uitleg waar mensen niet om vragen, het praten terwijl je beter stil kan zijn.
Je laten zien wanneer je beter in een hoekje achter de koelkast kunt kruipen, berichten sturen waar niemand op zit te wachten en niks laten horen als het wel gemoeten had.
Als je de mensen moet geloven, zijn het er zijn er nogal wat.
Valkuilen.
Viel hij eerst al op de grond, nu was hij ook nog in een paar van die beland.