Ik vind mezelf best modern, maar toch ben ik vaak tegen nieuwe dingen. Een gps-systeem, nieuwe ringtone, een hippere computer, meestal ben ik de laatste die iets heeft. Of eigenlijk toegeeft. Verandering kan wat mij betreft niet traag genoeg gaan.
Wat ik wel meteen fantastisch vond was een nieuw woord dat ik een paar jaar geleden tegenkwam. McDonaldisering. En nog zo een: Cocacolonisatie. Geweldig. Japanners die bij McDonalds met hun handen staan te eten. Een aantal jaren geleden ondenkbaar en nu een normaal beeld. Niet de McDonalds is raar, maar het staan en het eten met de handen. Dat kon vroeger echt niet, toen lag je nog, met je schoenen uit en at je met stokjes.
Coca-Cola dan. Misschien is Noord-Korea wel het enige land ter wereld dat geen Coca-Cola binnen haar landsgrenzen heeft. Ook niet illegaal. Een pure cultuur, zonder beïnvloeding van buitenaf. Veel beter, zegt mister Kim. Want het eten van een hamburger en het drinken van cola is niet alleen tegen alle principes van Sonja Bakker, het is onmiskenbaar het steunen van de verspreiding van de Yankee consumptiecultuur over onze aardbol. En dus narigheid. Nee inderdaad. Dan doet Noord-Korea het stukken beter.