De ruimte achter de douane op het vliegveld wordt wel een non-place genoemd. Je bent niet meer thuis, maar ook nog niet echt weg. Je bent niet meer in het land, maar ook nog niet ergens anders.
Gucci en Chanel, Vogue, Kodak, The Herald Tribune. Je weet niet waar je bent, op de non-place ben je nergens. En dus altijd overal.
De vraag in het vliegtuig gaat slechts over ijsje of noodles. Tussen de stoelen zit geen verschil. Je hangt in de hemel en ademt lucht die nep is.
En verblijft op een plek die niemand tot zijn eigendom heeft.
Transfer. Voor iedereen hetzelfde.
Als je valt, val je hard en dood.
Als je vliegt kom je daar waarvoor je je koffer hebt gepakt.
Eentje die misschien wat vol zit, waarvoor je hebt bijbetaald.
Of misschien nu wat lichter is, omdat je geen geld meer had.
Ik denk dat ik vandaag op een non-place was.