Ik mocht niet als eerste naar huis op mijn eigen feestje.
Het was helemaal niet mijn feestje.
Daarnaast was ik al thuis. Zij niet. Want ze waren dit keer bij mij.
Ik: “Konden we maar voor altijd oud-huisgenoten zijn.”
Job: “Uh Riekster, dat zijn we.”
Ik: “Ohja. Zeg. Wij drinken nooit met mate he?”
Job: “Nee dat doen we niet. Want als het grote wollen schaap eenmaal over de dam is, dan is het hek eraf. En hou dan de rest van de kudde dan nog maar ’s binnen. Wij zijn nogal gevoelig voor schapen. En kuddedieren.”
“Zo. Is die rose van mij?”
(En toen moest de rest van de week nog beginnen.)