We zijn in een andere stad. Hij zeurt en dampt. Rook, zweet, make-up en smog stijgt op tussen electriciteitsdraden, borden, prullenbakken, en hier en daar een verdwaalde telefooncel. Alsof er ooit iemand nog in belt. Bomen brengen schaduw op de benauwde dag. Muren dragen posters en de kauwgom plakt op de straat. Een ongelijke stoep vormt de basis voor iedereen die er loopt. Doelgericht, verdwaald of verdwaasd.
Een man doet kunstjes. Hij gooit balletjes op en grijpt ze weer uit de lucht. Maar zonder applaus is hij snel klaar, en hij gaat.
Op een stoep staat een terras. Donkerbruine rieten stoeltjes en zes tafeltjes.
Een meneer drinkt koffie en rookt een sigaar. Zijn vrouw zit ernaast. Ze vraagt zich af waarom hij nooit iets moois voor haar koopt. Dure sieraden, dat wel, maar niets waarmee hij liefde aan haar toont.
Ze weet niet waar ze is, in Lyon, New York, Parijs of misschien wel Milaan.
Nee het is niet Milaan.
Ze klaagt in haar hoofd, met een frons. Al jarenlang, zonder dat ze ooit haar status heeft verlaagd.
Terwijl dat is waar ze van droomt.
En ze doet haar gouden ketting af, staat op en loopt. De jongleur achterna.