Op de regenachtige zondag die het vandaag was, bleek ik plotseling niks te doen te hebben.
Er waren wel wat taakjes hier en daar die ik mezelf al weken geleden had opgelegd, maar ook vandaag bleek het er niet de dag voor om ze uit te voeren.
Alle spullen die onder mijn bed lagen ten tijde van mijn slaapkameroverstroming liggen nog steeds in een hoek in de woonkamer. (Even over die overstroming; drie weken geleden regende het zo hard in Nijmegen, dat de halve stad was omgetoverd in zwembad -vooral in de kelders van menig café en oud herenhuis was badkledij een vereiste. Ook bij mij drong het noodweer door de kieren van de kozijnen, om mijn slaapkamer om te toveren tot een waterparadijs. Ik stond op dat moment met de halve buurt te schuilen in de Coop, wat ik toen nog heel knus en gezellig vond. Totdat ik thuiskwam. Maar dat terzijde.)
Die spullen liggen dus nog steeds in de woonkamer. Wat kun je trouwens veel bewaren onder je bed.
De plant die ik zou verpotten staat nog steeds te verpieteren in de hoek. Ik denk al weken dat hij het toch niet redt, maar de doorzetter weet maar niet van doodgaan en leeft nu als een soort activist op schrale grond zonder water.
En zo liggen de cd’s ook nog uit hun hoesjes en is mijn iPod niet ge-update.
Want toen ik om kwart over elf wakker werd, en de regen tikte op het dak, was er maar een ding te doen. De mensen zeggen weleens dat je meer moet leven in het nu. Dat heb ik gedaan. De hele dag.
Liggen, in een trui op de bank, en mijmeren over reizen die nog even duren.
Reizen die er al waren,
reizen thuis,
en die er van komen gaan.
Da’s niet echt nu.
Hoewel het voelt alsof ik er middenin sta.