So the story goes (part 3) augustus 18, 2010
Ze stond met haar rug naar hem toe, maar hij herkende haar meteen.
Hij zou haar rug nog uit duizenden herkennen. Uit miljoenen, uit ontelbare momenten, al had ze langer haar, nu.
Al vielen haar krullen anders over haar schouders nu, en al was alles anders dan het ooit was geweest.
Ze praatte met iemand.
Aan haar houding kon hij zien dat ze met beide benen op de grond stond. Dat ze was waar ze was, dat ze met haar gedachten geen moment afweek van het gesprek. Ze praatte met iemand die in de put zat, dat kon hij zien.
Ze zei tegen die ander dat hij het moest laten, dat het de moeite niet was en dat het altijd wel weer een keertje goed kwam.
Want zo was ze.
Altijd helpen.
Ze was rustig maar niet passief.
Ze had overzicht en bewaarde haar evenwicht.
Ze raakte hem even aan. ‘Gaat het?’
Het ging.
Hij kon het niet zien, maar in haar ogen moest nu de blik verschijnen die hij vroeger bij haar zag.
De blik voordat hij ging.
