RIEKSTER

Mirre en safraan maart 29, 2010

Op zijn buik in de drek, lag hij.
Hij rolde in de riolering, zocht tussen de raggen en de spinnenwebben.
Nieste, hoestte en proestte, rekte af en toe even zijn rug, in het stof. Maar gaf niet op.

Gehavend en besmeurd
zag ik hem zinnen redden,
en de laatste letters van de vloer schrapen.
Voor heel november 2009 moest hij een nachtje tussen de ratten slapen
om de volgende dag zonder nog een nagel aan zijn vingers, door te gaan.

Toen harkte hij het ene eruit, en het andere er weer in.

Weet u dat geen duizend kamelen genoeg zouden zijn?
Geen bergen hoog genoeg, van mirre en safraan?
Kleuren en geuren,
koele briesjes of warme vlagen?
Geen honderdduizend slokken bier?

Elger was het, de wóndere Elger,
die Riekster weer Riekster maakte.

-

• (Nog niet alle teksten zijn gered of teruggevonden, hier en daar mist er dus wat. Om tijdens deze cyberspace dropping toch vol goede moed te blijven: een lied.)

Fjoei! maart 28, 2010

Riekster en de sleutel

Kom ik thuis,
blijkt er ineens iemand anders in mijn huis te wonen.
Nieuwe meubels en een nieuwe kleur op de muren.
Lelijke meubels welteverstaan, en een lelijke kleur.
Ik zie het door de ramen,
waar ik met mijn neus tegenaan leun,
terwijl ik zelf op de koude straat sta.

‘Ksst’ roep ik, ‘ga weg, hier woon ik!’
De lelijke bewoner die mijn taal niet spreekt
kijkt mij met een grimas aan,
doet de gordijnen dicht.
En gaat op mijn bank zitten.

Lieve lezers van Riekster.nl maart 25, 2010

Riekster.nl is gehackt, en daardoor zomaar, tijdelijk uit de lucht. Er wordt hard gewerkt om het probleem op te lossen.
Ik ben niet echt weg,
ik kom terug!
Hopelijk vandaag nog, want ik mis u nu al!

Kijkt u in de tussentijd op www.riekster.blogspot.com

Riekster

De mooiste mensen maart 22, 2010

Als de mooie dame een baan wilde, dan kreeg ze die. Als ze een mens wilde hebben ook.
De mooie dame lachte dan en kletste dan, en dan maakte ze een goede grap.
‘Dat is goed!’ en ‘inderdaad’. Zeiden de mensen en de banen daarna.
De mooie dame kreeg alles voor elkaar.

De wereld om haar heen bewonderde hoe ze dat deed.
Het zag er prachtig uit,
aan de buitenkant.
Volmaakt.
Helaas was de helft ervan niet waar.
Maar de mooie dame was charmant,
en die charme verborg haar binnenkant.

Toen het aan het licht kwam,
dachten de mensen
ahaa dus zo moet ik dat doen.
De halve waarheid, en net niet helemaal.
Er bij lachen, zodat je er mee wegkomt, later.
En als het gepast is, laat je een traan.
Dan bereik je nog eens wat.
Zo ga ik me ook gedragen.

De mensen begonnen.
Kletsten wat, lachten wat, snikten af en toe.
Kregen gedoe,
gaven gezwets en gezwam.
Lulden wat raak
en logen nog vaker.
Ze boden niet-gemeende excuses aan,
en wisten zich er aardig uit te draaien.

De verstandigen,
die liever eerlijk waren
zagen ze komen
en zagen ze weer gaan.
Bleven eenzaam aan de zijlijn staan.
Ver van
de opgeklommen praatjesmakers.

Ver van
de mooiste mensen.
In het mooiste dorp van Nederland.

Zonnetje (en roken op het terras) maart 18, 2010

‘Ik was eigenlijk altijd haar zonnetje
als ze ’s ochtends mopperig was.
Rommelig
of als het niet lukte met koken.’

Rood-wit rood-wit rood-wit rood-wit maart 17, 2010

‘Hallooo’ roept de blinde man die bij de kassa achter mij komt staan.
‘Goedemiddag’ zegt de cassière, en ik zeg hoi.
Shit. Ik moet de melk en de rest van mijn boodschappen apart afrekenen, maar ik weet niet hoe ik dat die blinde man duidelijk moet maken. Voor je het weet staat hij mijn brood en maaltijdsalade af te rekenen, of wandelt hij over me heen terwijl ik nog bij het pinapparaat sta.
‘Deze reken ik eerst af!’ Roep ik tegen de cassière.
Alsof de blinde man doof is.
Ik kijk naar hem.
‘Er komt nog meer hoor’, zeg ik.
‘Oké!’ roept de blinde man. Met zijn oog zit hij inmiddels in een zakje aardappeltjes, om te zien wat hij in zijn handen heeft. Tussen die zes blikjes bier lijkt me dat niet moeilijk te herkennen. Maar wie ben ik, om daar een slechte grap over te maken.
Heb je nog zo’n balkje neergelegd? Vraagt hij mij.
‘Ja, hier ligt ie.’ Zeg ik.
‘Als je veel hebt he’ zegt ie, ‘mag ik dan anders even voor?’

Nou ik dacht het toch even lekker niet.

Ogen dicht en mond open maart 15, 2010

Of nee
andersom.

Volle wang,
bol hoofd
en de vraag of dit oranje is.
Ik zie niets anders,
dan wier.
En oranje dan.

Flabben en schuppen,
glas tegen je lip.
Vast in de hoek die een cirkel is.

Ogen dicht en mond open
oh nee andersom.

In een kleine kom lijk je groter.

Erwin maart 13, 2010

‘Schenk ‘m nog maar ’s vol, Erwin’,
spoorden we de barman aan. Vanavond mocht hij ons geen moment met lege bierviltjes alleen laten.
Hij lachte.
Hij heette Bart, de barman. Maar vanavond niet. Want een Erwin
konden wij beter om onze vinger winden dan een Bart.
En wij hadden een Erwin nodig die ons volle glazen inspiratie gaf.
Inspiratie over het nu en later en alleen en samen.

Elke druppel schreven we op
in een zilveren schrift dat ik bij me had.
En ook elke slok.

Wat wij deden, vond hij goed.
Wij zelf vonden het nog beter, maar dat had hij niet zo in de gaten.

Eind naar start maart 10, 2010

Vaak heb ik gedacht dat er een moment kwam.
Een moment waarop ik had gewacht
misschien zonder dat ik het wist,
maar stiekem
toch.

Het kwam.
Alleen niet
zoals ik het voor me had gezien.

Het loopt altijd anders.

Het

loopt
(altijd)
(anders)
.