RIEKSTER

Voorjaar januari 31, 2010

‘Hier, daar heb je het weer. Tik!’ De dromer houdt zijn vinger omhoog.

De denker kijkt op van zijn krant, zijn frons glijdt langzaam van zijn gezicht.
‘Wat?’

‘Dat tikje. Van het koffiezetapparaat. Ik heb me altijd afgevraagd waar dat vandaan komt. Ik vraag me dat al af sinds…nou ik weet niet eens hoe lang.’

‘Oh. Nou, ik weet niet.’ Zijn ogen en zijn voorhoofd speuren naar artikelen die hij interessant vindt.

‘Misschien al wel toen ik nog een kind was. En we nog in het dorp woonden. Hypocriet waren ze daar zeg. Poeh.’

De denker legt een stuk krant op de ontbijtbordjes. ‘In een dorp? Zo’n dorp waar je vader op klompen liep en je moeder Elly en Rikkert draaide?’

‘Ja, en op zaterdag moest ik altijd gebakjes halen, die de hond vervolgens van de salontafel at.’
De dromer neemt een slok koffie. Hij pakt een stuk krant.

‘En je vader dronk koffie. Bij die gebakjes.’

‘Hm. Koffie en gebak, veulentjes, pas gemaaid gras, en de buren bemoeiden zich met onze zaken. En dat tikje dus.’

‘En het was alle seizoenen voorjaar?’

‘Als je de herfst en de winter buiten beschouwing laat wel ja.’

Riekster moet zeggen dat ze het reteleuk vindt, januari 29, 2010

zo’n Zeroes top 1000 op 3FM.
Zo in ‘r eentje
op ‘r werk.
Zo op vrijdag.

Och, en nu komt deze.
Och, en nu die.
Och, fijn.

Onzichtbaar januari 27, 2010

‘Is het er?’
‘Dat weet ik niet.’

Ze weet wel dat het er is.

Ze weet het als ze met haar ogen hoger dan de hoogten staart.
Ze weet het als ze even
haar hoofd en haar verstand begraaft.
Ze weet het als ze een duwtje krijgt,
of een prikje in haar zij.
Al doet ze niets,
ze weet het zelfs als ze op een doordeweekse middag
bij de thee de cake aansnijdt.

Ze weet geen antwoord
op de vraag. Zegt ze.
Maar stiekem
heeft ze het geschreven
ergens
met haar vinger
op een beslagen
raam.

Do what you feel now januari 23, 2010

Sinds een tijdje zit er op vrijdagavond regelmatig een bierviltje in mijn tas. Meestal niet Nooit met het telefoonnummer van de nieuwe liefde van mijn leven, maar wel met namen van mooie muziekjes.

‘Hier Riekster, dit vind jij mooi.’

En dan heeft mijn favoriete barvrouw weer wat onbekende woorden opgeschreven.

Ruk 2 januari 21, 2010

‘Goedenavond dames en heren, u zit in de stoptrein naar Arnhem en ik kan u tot mijn grote vreugde mededelen dat we óndanks de vertraging in één keer doorzoeven naar Arnhem, en dat wij het eindpunt dus wél halen.’

Ik moet naar Arnhem, maar ik vind dit zielig voor de mensen die naar Wehl of Didam of Zevenaar moeten. We rijden tenslotte al. Moeten die mensen nu ook verplicht naar Arnhem? Misschien zijn sommigen van hen daar nog nooit geweest.
Daar komt de blauwgemutste kaartjesknipper al aan.

‘Meneer, zei u nu net dat we ineens doorzoeven?’
‘Ja jongedame, we gaan naar Arnhem!’
‘In één keer?’
‘Nee, we stoppen ook op alle tussengelegen stations.’

……

‘Maar dat is toch normaal?
‘Ja, gewoon volgens de gewone dienstregeling, niks aan de hand, maar ik denk ik zeg het even, in verband met die 20 minuten vertraging.’

‘Maar u zei net dat we in een keer doorzoeven, dus ik dacht….’

‘Ja, we gaan lekker naar Arnhem. Maar we stoppen overal!’
‘Jaja. Oké. Jammer. Ik denk, we gaan direct naar Arnhem.’
‘Nee hoor, je hoeft je geen zorgen te maken! Goedenavond!’
‘G’n'vond.’

Zorgen?
Omroepen dat je het eindpunt wél haalt?

Riekster heeft haar auto verkocht, en weet nu dat er ergens iets met haar goede voornemens is misgegaan.

Ruk januari 19, 2010

De man met wie ik een afspraak heb, ligt nog in bed als ik aanbel.
‘Oh’ zegt hij. ‘Ja. Het is goed dat je even belde.’ Op zijn mobiel, bedoelt hij. Via een omweg had ik die man op zijn moebiel (moebiel?) wakker moeten bellen. En nu staat hij in een donkerblauw shirt, donkerblauwe broek, donkerblauwe pantoffels en met donkerblauwe kringen onder zijn ogen voor mijn neus.

Anderhalf uur heb ik ervoor in de trein gezeten, voor deze man.
En vijf minuten later sta ik weer buiten.
Wat hem betreft was alles goed. Nee, het kon gewoon, allemaal.
Alles was goed.

Ik weet niet wat ik op deze ochtend met deze man moet beginnen, en kies er voor dat-het-dan-dus geregeld is.
‘Dus het is geregeld?’
‘Wat mij betreft wel.’
‘Goed.’
Ik ga.

Weer terug op het station koop ik een normaal bekertje koffie en daarna ga ik voor de zekerheid voor de tweede keer die ochtend bij de Turk naar de wc. Ik weet zeker dat het een Turk was, al had ik hem niet kunnen verstaan als ik het hem had gevraagd. Geen mens zou boven het volume van zijn ghettoblaster uit kunnen schreeuwen. Een ghettoblaster met Turkse muziek dus, inderdaad.

Op alle tussengelegen stations wordt mij aangeraden om met een zoutkaartje te reizen. Ik friemel aan mijn kortingskaart. Dat maakt geen verschil. De NS zou mij een groter plezier doen als ze een paar stations zouden overslaan. Bijvoorbeeld Olst, en Wijhe.
In Arnhem staan we stil.

Om hier nou door te gaan denken dat de-hele-wereld-zich-tegen-mij-heeft-gekeerd, dat zou flauw zijn.
Ik bedoel, De NS. Olst en Wijhe. Een slaperige blauwe man.

Maar ik dacht het wel.

En het heeft er ook alle schijn van.

Hoi januari 18, 2010

Het moet toch zijn geweest januari 17, 2010

In het mooie appartement in de megastad aan de andere kant van de wereld had ik ook zondagen.
Ik zie mezelf nog zitten, aan de oude roodbruine Chinese tafel met mijn rammelende laptop erop. Op de winterzondag had ik er een waterkoude neus, en op de zomerzondag kon de airco de hitte niet aan. ’s Ochtends werd de Nederlandse krant niet door het internet geladen en ’s avonds deed de televisie het nooit. Gelukkig kostten dvd’s er maar een euro.
Stapels had ik. Shrek en The Hours en Crash en hele seizoenen Jack Bauer en Will & Grace vielen om achter hun deurtjes in de kast.

Ik heb niet het gevoel dat ik veel deed, maar mijn herinnering vertelt me dat die zondagen nooit saai waren. Hoewel ze dat af en toe toch moeten zijn geweest.
Het zat ‘m in de vrolijke vrijheid van het spontane leven, denk ik. ‘Dingen doen’ ging ad hoc en je kon net zo makkelijk op het laatste moment afzeggen als aanhaken. Want iedereen wist dat alleen al op de juiste bestemming geraken alle energie uit je kon halen. Voor de lol ging je niet wéér met taxi’s, metro’s, fietsen of brommers zitten kloten.
En op die ellende dronken we op alle dagen ruimschoots.
God, zelden heb ik zoveel gedoe weg gelachen met bier uit een doos.
Bad China Day.
Er was altijd wat te doen.

Vrienden, heb ik er gemaakt.
Vrienden, die ik zelden nog zie, maar die altijd welkom zijn. Ook over een hele lange tijd nog.
Dan,
net als toen.
Dan, en toen
en nu.

Witte januari 13, 2010

Ze zit aan tafel, ze kijkt naar de muur en ze zegt dat ze ook niet weet waar ze mee bezig is, als ze zichzelf hoort praten.
In haar hand heeft ze een glas witte wijn. Het is zeven uur.

Ik volg haar blik, maar ik zie niet wat zij ziet. Op de muur.

‘Mag ik een sjaal lenen?’

Dat mag ze.
Een sjaal.
Ze pakt de witte. Naar mijn dikke roze en fijne zwarte kijkt ze niet om. Ze weet niet waar ze mee bezig is, maar dat van die witte, dat weet ze wel.

‘Ik ga even sigaretten halen.’

Ze trekt de deur achter zich dicht en wandelt de stad in.
De stilte blijft hangen in de woonkamer.
De tafel en de muur houden zich gedeisd.
Tussen de kater en de gordijnen mijmert Damien Rice.

Van-niets-iets en alles wat niet gezegd werd januari 11, 2010

over de dromen in je hoofd.