‘Het lijkt wel speelgoed.’ De denker kijkt naar het blauw, het groen, het licht, het zwart. De kleuren, de beweging en de vormen in het filmpje.
‘Ja.’ Zegt de dromer. ‘Maar dat is het niet. Het is beeld.’ Hij beweegt zijn hoofd naar iets dichterbij.
‘Ja.’
‘Ja.’
Met zijn voet tikt hij tegen de tafelpoot.
Hoe kon hij zich vergissen als hij niet wist wat de andere uitkomst was.
Hoe het zou zijn
en zou gaan.
Hoe kon hij zeggen dat het goed zo was,
als de tijd maar een kant op verstrijkt.
Van hier vandaan.
En nu.
En haar.
Hij jankte en hij piepte een beetje.
Met zijn kleine tandjes beet hij in mijn hand.
Op zijn twee snoetige achterpootjes stond hij met zijn zachte pluizenlijfje tegen mijn been te krabbelen.
‘Hoi! Wat fijn dat ik er ben!’ Zei hij.
‘Hier ben ik!’ Krabbelde hij.
Dat had ik wel gezien.
Piep.
Jank.
Pluis.
‘Haai, jij!’
Mooi op
Denken doet geen zeer:
I Am A Chain Reaction from Presstube on Vimeo.
‘Je hebt geluk, je hebt de fitnessruimte helemaal voor jezelf.’ Zegt de vrouw met lange donkere krullen achter de balie.
‘Oh, leuk!, kan ik lekker van apparaat naar apparaat hoppen!’ Lach ik een beetje verlegen.
‘Wil je dat ik de sauna voor je aanzet?’
‘Ja, dat wil ik wel, alleen kijk, ik ben laatst gevallen en nu heb ik een gat in mijn knie die maar niet wil helen, denk je dat dat dan verstandig is? Er zit wel zo’n ding op hoor, kijk.’ Toevallig heb ik de broek aan waarmee ik viel, en daar zit een gat in, dus kan ik het makkelijk laten zien.
Ze komt over de balie hangen. ‘ Oh ja. Ik weet niet. Ik zou het wel doen denk ik.’
‘Ja ik ook. Zet maar aan!’
‘Over een uurtje?’
‘Doe maar drie kwartier.’
Ze lacht.
‘Doei!’
‘Doei!’
Ik loop naar beneden.
Goh. In mijn eentje.
Vriendin M.’s onlangs rondslingerende opmerking -’volgens mij vindt de fitnessvrouw ons leuk’- is ineens een ding.
