RIEKSTER

Bang gelukkig en blij juli 28, 2009

19:04 uur.
Terwijl ik tussen de verhuisrommel mijn rugzak probeer te vinden, stuit ik prompt op een flightbag. Die is niet van mij. Hm. Wel handig. Er hangt een label van een vlucht naar een ander land aan, een land waar ik ben geweest en een vlucht waar ik ook ‘op’ zat.
Er hangt ook een slotje aan. Het slotje is dicht en om de zak te openen, moet die open. Ik heb geen idee van de code. Het zal wel een geboortedatum zijn. En dan in drie cijfes.
Mis.
Ander jaar.
Mis.

19:20 uur. ‘Hey lieve M. wat is de code van het slot van je flightbag? Kus!’

19:34 uur. ‘Hey! 199 hoezo? Ga je op vakantie? Wanneer gaan we weer sporten?’

19:37 uur. ‘Ff naar Roemenië! Maandag? Kus!’

19:46 uur. ‘Top! Maandag moet lukken, zoen M.’

Nu moet ik zeggen, ik hou van communiceren. Moeilijk, makkelijk, met andere mensen liever overzichtelijk, mensen die antwoorden geven waar je iets mee kan. Niet half, niet een beetje, niet ‘niet’.
Maar zo makkelijk, daar word ik bang, blij en gelukkig tegelijk van.

Mooi, zucht mooi juli 25, 2009

Gesloten, so the story goes juli 24, 2009

Bar en gaar

We lachen als we elkaar zien. Blijkbaar staan we al zeker tien minuten op nog geen meter van elkaar, en dat terwijl het toch echt niet druk is.

‘Ha.’

‘Ha.’

‘Hoest?’
We kijken elkaar zuchtend aan. Het is half drie overdag en we zien eruit alsof we een week niet hebben geslapen. Voor mij voelt het in elk geval zo, bij haar is het bijna waar.
Ik sta een beetje aan het daglicht te wennen in het gras.
‘Ik had een zonnebril mee moeten nemen. Vergeten.’

Ze lacht, met poppetjes in haar ogen.
‘Ik schaamde me net wel een beetje, toen ik langs de bar liep.’

‘Ja. Dat kwam voor mij ook een beetje onverwacht.’
We grinniken.

‘We waren wel leuk toch? Denk ik. Of was het, ‘te’?’

‘Nee hoor. Tuurlijk.’

‘Oh.
Dat is geen antwoord he?’

‘Nee.’ Ik grinnik.

Poppetjes in haar ogen.

Johan speelt.
We blijven een beetje richting podium staren.
We grinniken.
Het is weer mooi.
Gelukkig is het na vanavond klaar.

Hamers en kabouters

Schoenen in het zand en plu in de lucht!

Breekbaar mooi juli 21, 2009

‘Het is net alsof ze daar bovenin blijven hangen’
wees Marike Jager haar tonen na, richting bovenin de kerk.
Je zou de lieve Heer er bijna voor bedanken.

Mooi is dat. En fijn. juli 17, 2009

We gunden onszelf een hele avond Utrechtse Parade en vriend J. had al zeker drie keer gezegd dat dit het moment was om te blijven.
Toch ging ik.
Er was genoeg rosé geweest, we hadden een voorstelling gezien van Orkater. We hadden gelachen, en goed ook. We hadden met nieuwe mensen kennis gemaakt, we hadden bijgepraat. Het was tijd om te gaan.
De zon ging onder en nieuwe voorstellingen stonden te beginnen. Ik pakte mijn shirt en mijn tas. Het shirt trok ik over mijn hempje aan, mijn tas ging ik over mijn heup en schouder.
Drie jonge jongens stonden in een zwart-roze pakje op het podium te swingen. Die zouden nog een keertje publiek gaan vangen. Wat niet hoefde, want de rij stond tot aan het hek. Het publiek wist al lang dat ze de moeite waard waren.
Weg liep ik.

Weg loop ik.
Nog geen twintig meter verder vang ik de blik van een meisje, vrouw. Ik denk dat ze zo’n zesentwintig jaar was. Groen shirtje, blond haar. Ze glimlacht en ik glimlach terug.
En zij weer naar mij.
Verder loop ik en ik kijk nog twee keer achterom. En zij naar mij. We glimlachen, we lachen, en ze geeft me die blik.
Een mooie lach, waar het bij zal blijven.
Fijn.
En van vreemden,
zonder einde en zonder start
soms zelfs fijner.

Jan wordt gemist juli 15, 2009

Dat ze bij de Coop flinke vakantieproblemen hebben, dat weet ik nu. Vooral personeeltechnisch.
Dat Jan er óók niet is,
weet ik ook.
Hoe dat nu moet met de kassa’s tellen,
dat weet dan weer niemand.
En het overzicht.

Weet je wat ook ellende is, dat mijn fiets een lekke band heeft. En ik er een kwartier over doe om het slot van mijn leenfiets open te krijgen.
Op de stoep voor de Coop.
Ik vraag me af
wat Jan daarvan vindt.

India juli 12, 2009

Op de regenachtige zondag die het vandaag was, bleek ik plotseling niks te doen te hebben.
Er waren wel wat taakjes hier en daar die ik mezelf al weken geleden had opgelegd, maar ook vandaag bleek het er niet de dag voor om ze uit te voeren.
Alle spullen die onder mijn bed lagen ten tijde van mijn slaapkameroverstroming liggen nog steeds in een hoek in de woonkamer. (Even over die overstroming; drie weken geleden regende het zo hard in Nijmegen, dat de halve stad was omgetoverd in zwembad -vooral in de kelders van menig café en oud herenhuis was badkledij een vereiste. Ook bij mij drong het noodweer door de kieren van de kozijnen, om mijn slaapkamer om te toveren tot een waterparadijs. Ik stond op dat moment met de halve buurt te schuilen in de Coop, wat ik toen nog heel knus en gezellig vond. Totdat ik thuiskwam. Maar dat terzijde.)
Die spullen liggen dus nog steeds in de woonkamer. Wat kun je trouwens veel bewaren onder je bed.

De plant die ik zou verpotten staat nog steeds te verpieteren in de hoek. Ik denk al weken dat hij het toch niet redt, maar de doorzetter weet maar niet van doodgaan en leeft nu als een soort activist op schrale grond zonder water.
En zo liggen de cd’s ook nog uit hun hoesjes en is mijn iPod niet ge-update.

Want toen ik om kwart over elf wakker werd, en de regen tikte op het dak, was er maar een ding te doen. De mensen zeggen weleens dat je meer moet leven in het nu. Dat heb ik gedaan. De hele dag.
Liggen, in een trui op de bank, en mijmeren over reizen die nog even duren.
Reizen die er al waren,
reizen thuis,
en die er van komen gaan.
Da’s niet echt nu.
Hoewel het voelt alsof ik er middenin sta.

Sunshine cleaning

Over de echtheid van uit de pas lopen.
Over kijkers onder donkere schaduw,
over de buitenkant als waarheid.
Doorgaan als je pech hebt, niet je zin krijgt.
Over dat je kan geloven wat je ziet.
Of de traan die op de achtergrond
het licht weerspiegelt
van een straal zonneschijn.

(klik)